Resulullah’ın anlattığı gerçek olduğu gibi ortada duruyorken biz yozlaştığımız gibi dini de yozlaştırmışız. Gözümüz kör olmuş, idrakimiz noksanlaşmış, Kur’an-ı Kerim’in anlattığı La ilahe illallah gerçeğini anlamaz olmuşuz. Kulağımız sağır olmuş, beş vakit suratımıza tokat gibi çarpması gereken “Allahu ekber, la ilahe illallah’’ gerçeğini duymazdan gelmişiz. Ezan okunduğunda sükûnetle dinlediğimiz ve tekrar ettiğimiz o günler geride kalmış. Hatta bazılarımız ezan sesi geliyor diye kapıları, camları kapatıyor. Çünkü içlerindeki tanrı rahatsız oluyor. Cami hocalarımız bile ezan başladığında sohbetlerini yarıda bırakıp, dinleyecekleri yerde seslerini daha da yükseltip sohbete devam ediyorlar. Bazı ilahiyatçılar, bazı hoca efendiler; Hak ve hakikati ortaya çıkarmak, insanlara yol gösterebilmek için konuşmak yerine, başkalarını mağlup ederek üstünlüğünü göstermek adına tartışmaları da kibirli bir davranıştır ve rahmetten mahrum kalmaya sebep olur. Hele ki insanları Hakk’a davet etme görüntüsü altında böyle üstünlük arayışı içinde olmak, günah olarak kişiye yeter. Münakaşa; muhatabın bütün savunma mekanizmalarını harekete geçirir, nefse nefis ile cevap verir ve hakkı kabul etmesine engel olur. Kibir, haset, kin, gıybet, övünme, hakkı küçük görme, kusur araştırma, inkâr, inat ve hasmının zararına sevinme gibi yığınla zarara sebebiyet verir. O yüzden haklı bir konuda bile olsa münakaşayı terk etmek, şahsi üstünlük müsabakasına dönüşen bir tartışmadan kaçınmak şarttır. İnsanı kibre sevk eden tehlikelerden biri de gördüğü bir kısım rüya veya keşifleri anlatarak kendine pay çıkarmaktır. Bu çok ciddi bir hastalıktır. Ama daha da tehlikelisi, tevazu ve mahviyet edası içinde olanıdır. “Zayıflığımız ve aczimizden dolayı Allah bazen böyle lütfediyor” diyerek gırtlağına kadar riya ve kibrin içine batan, salih amellerini mahveden kimse, aslında bomboş bir kimsedir. Çok büyük ihtimalle de istidraç halindedir.